دلم لک زده برای یک گم شدن درست و حسابی. گم بشوم، ترس وجودم را بگیرد، گریه کنم، نا امید بشوم و بعد صدای آشنای کسی از دورها به گوشم برسد. کسی که صدایم کند: « کجایی؟ » صدا در کوچهها بپیچد و بپیچد. و من جان تازهای بگیرم و به دنبال صدا بروم. « کجایی ؟ » دنبال کسی که راه را بلد است و دلش به حال این همه گم شدن من میسوزد. و ناگهان، در انحنای کوچه، چشمم بخورد به چشمهایی آشنا و با تمام وجود به سمتش بدوم. در آغوشش بگیرم. سرم را بگذارم روی شانهاش. چشمهایم را ببندم و نفسی راحت بکشم. پیدایم کرده باشد. در گوشم بگوید: « کجا بودی؟ » «مجیدترکابادی»

از احترام گذاشتن های گزینشی بیزارم. از آدم هایی که برای احترام گذاشتن به دیگران، انسان ها را گزینش می کنند، بیزارم. چه می توان گفت به آدم هایی که ملاکشان برای احترام به دیگران،قدرت و موقعیت اقتصادی و ظاهر است؟با این یکی حال میکند، پس به او احترام میگذارد،با آن یکی حال نمی کند، بدون دلیل از او خوشش نمی آید،پس احترام نمیگذارد،حالامیخواهد آن انسان دوبرابر او سن داشته باشد. من گاه شرمسار می شوم،سرافکنده می شوم، خجالت می کشم وقتی که رفتار این گونه آدم های گزینش کار را با انسان هایشریف می بینم. بینهایت شرمنده می شوم،بینهایت. بد است، حس خودبرتر پنداری برخی آدم ها در برابر برخی انسان ها ، بد است، ه

دل آدمــے بــزرگـتر از ایـن زنـدگـیـسـت...
و ایـن، راز تـنـهـایے اوست
«عین صاد»

~~*~~*~~*~~*

این جا من از خود می نویسم...
اگر حرف هایم گاهی تلخ می شود
به خاطر شرایط تلخی است که در آن قرار دارم،
اگر اوقاتتان تلخ می شود، هم عذر خواهی میکنم و هم در خواست میکنم نخوانید.

البته خالی شدن زندگی از رویا، وصف بزرگسالی نیست، وصف روزگار بیمار و بیمارکننده ی ماست. در این روزگار، چنان مصرف زده شده ایم -حتا ماها که خود منتقد مصرف گرایی هستیم- که برای ملال ذاتی عمر انسان، هیچ وقعی قایل نیستیم. فکر میکنیم رویا و آرزو آن است که هیچ ملال و رنج و شکستی نداشته باشی و همه چیز دلپذیر باشد. بزرگسالی فصل مرگ رویا نیست، فصل رویارو شدن با حقیقت ملال آور رویاهامان است، و چون مصرف ما را از ملال تا مغز استخوان ترسانیده، پس تاب ملال را نمی آوریم و رویا را سرکوب می کنیم. باید برای رویا جنگید و از آن دفاع کرد، نه در برابر و به رغم واقعیت، بل از خلال و برای آن. زندگی وا

دل آدمــے بــزرگـتر از ایـن زنـدگـیـسـت...
و ایـن، راز تـنـهـایے اوست
«عین صاد»

~~*~~*~~*~~*

این جا من از خود می نویسم...
اگر حرف هایم گاهی تلخ می شود
به خاطر شرایط تلخی است که در آن قرار دارم،
اگر اوقاتتان تلخ می شود، هم عذر خواهی میکنم و هم در خواست میکنم نخوانید.

دل آدمــے بــزرگـتر از ایـن زنـدگـیـسـت...
و ایـن، راز تـنـهـایے اوست
«عین صاد»

~~*~~*~~*~~*

این جا من از خود می نویسم...
اگر حرف هایم گاهی تلخ می شود
به خاطر شرایط تلخی است که در آن قرار دارم،
اگر اوقاتتان تلخ می شود، هم عذر خواهی میکنم و هم در خواست میکنم نخوانید.